Gisteravond zaten we bij de voorstelling van Guido Weijers (je weet wel, ietwat schele cabaretier). Wat hadden we geluk, we stonden op de reservelijst en werden een week daarvoor nog gebeld dat we kaartjes konden krijgen voor rij vier. Ook nog eens een mooie plek, dubbelgeluk!

Dit was de eerste keer dat ik naar een cabaretvoorstelling ging. Ik heb echt een geweldig leuke avond gehad, bijna twee uur lang aan xe9xe9n stuk door gelachen. Zelfspot, improvisaties. Kleine moraal zat ook nog in zijn show: Geluk is gratis en komt onverwacht.

Wat ik alleen niet had verwacht, was dat Guido zoveel interactie met het publiek zou hebben. Gelijk al in het begin werden er allemaal vragen op ons afgevuurd waarna we onze vingers konden opsteken als het op ons van toepassing was. Wijselijk stak ik mijn vinger zo laag mogelijk op, om zo min mogelijk op te vallen en zo dus de kans op eruit gepikt te worden tot een minimum te beperken. Allemaal heel leuk en aardig die gesprekken, maar als mij iets word gevraagd weet ik zeker dat A. Er helemaal niet uitkomt of B: Ik in the heat of the moment iets heel erg doms ga zeggen. Gelukkig ging het de hele avond goed, ik zat lekker relaxt op mijn stoeltje te lachen om Guido en al de andere mensen in het publiek. Het publiek was overigens ontzettend gezellig en kwam soms met de scherpste opmerkingen, maar je hebt dan natuurlijk ook gelijk een heleboel mensen bij elkaar met ongeveer dezelfde soort humor.

Een beetje aan het einde van de show werd er een x93bingox94 gespeeld. We hadden allemaal een flyer met een nummer erop onder onze stoel liggen. Als we x93bingox94 hadden moesten we opstaan en x93Ik heb geluk vandaag!x94 roepen. Stel dat mij dat zou overkomen, dacht ik. Dan moet ik uit mijn comfortabele stoel en zijn opeens alle ogen op mij gericht, ik zou er niet aan moeten denken. In mijn hoofd stelde ik mijzelf gerust met de gedachte dat de kans dat dat zou gebeuren wel vrij klein is, met een paar honderd man in de zaal.

Nadat het eerste nummer bekend was geworden slaakte ik toch een zucht van verlichting.  Het was een meneer aan de andere kant (die overigens al gauw te horen kreeg dat het een test was en dat we daarna pas echt gingen beginnen).

Nog een getal verscheen op het grote scherm. Plotseling bonsde mijn hart in mijn keel. De getallenreeks op het scherm kwam overeen met die van mij, op het laatste getal na, dat een 8 moest zijn en bij mij stond er een 9. Wat een minimaal verschil! Maar geen bingo is geen bingo. Toen bleef het stil in de zaalx85 heel stil. Zo stil dat ik maar bleef checken of ik wel goed gekeken had maar steeds weer werd het bevestigt, ik had geen bingo, het laatste getal klopte niet. Nxe9t geen bingo. Nog steeds bleef het stil in de zaal, niemand die opstond en riep dat hij/zij geluk had. Totdatx85 iemand de slimme opmerking maakte dat de stoel naast mij, die leeg was, misschien wel bingo zou kunnen hebben. Dom, dat had ik mijzelf nog helemaal niet bedacht (of stiekem onbewust bewust wel?). x93Dan moet iemand maar even kijken!x94 opperde Guido. 

En toen, kon er niet meer onder uit. Aan de andere kant van de stoel zat niemand meer. Ik moxe9st wel. Ik keek op de flyer en inderdaad het was bingo, ook het laatste getal klopte.

Guido keek mij met zijn grote ogen en grijns aan, en knikte met zijn hoofd waarmee hij wilde zeggen x93toe dan, roep het dan!x94. Ik voelde dat alle spotlights op mij gericht waren, er was geen weg meer terug, mijn o zo gevreesde moment was waarheid geworden. Ik stond op en riep x93Ik heb geluk vandaag!x94, terwijl ik honderden ogen in mijn rug voelde prikken. Voor ik het wist was het moment weer voorbij. Guido kwam naar mij toe en overhandigde mij persoonlijk zijn DVD.

Nu achteraf, kijk ik er met heel veel plezier op terug, en ben ik juist heel blij gewonnen te hebben. Het stelde eigenlijk niets voor. Maar hoxe9 is het mogelijk dat precies xedk die bingo moest winnen. Stel nou dat er geen annuleringen waren geweest, of dat wij net te ver op de reservelijst hadden gestaan, dan hadden we niet eens kaartjes gekregen voor de voorstelling. Dat wij die wel kregen was al geluk opzich. En voor hetzelfde geldt was die lege stoel wel gevuld. Maar nee, die mensen zijn niet komen opdagen. En dan kom ik ook nog precies naast dxede stoel te zitten. Guido heeft gelijk: Geluk is gratis en komt onverwacht.