Engeltje op de schouder
Belgixeb. Snelweg. Een inhaalmanoeuvre met net iets te weinig gas. De voorkant van de vrachtwagen kwam veel te snel op onze achterkant af en, bamx85..
De onvermijdelijk klap was een feit.
Toen begon een wilde achtbaanrit waarvan we niet wisten welke kant het op zou gaan en waar we geen invloed op uit konden oefenen. x93Remmen!!!x94 werd er geschreeuwd. Ik zei niets en zat doodstil achterin mijn adem in te houden. Met rotvaart kwamen we op de andere weghelft terecht. In een flits zag ik allemaal vrachtwagens en autox92s op ons afkomen. Hier dacht ik dat de rit tot aan abrupt einde zou komen maarx85. met een flinke ruk aan het stuur kwamen we tegen de vangrail tot stilstand.
Beduusd en een paar seconden voor ons uit starend, bleven we in de rokende auto zitten. Toen we eenmaal buiten in de berm stonden, was binnen drie minuten brandweer/ambulance en politie gearriveerd. Met een lichte brok in mijn keel zag ik in mijn ooghoek hoe de auto weggesleept werd. Het leek wel of we in het decor van een sensatiebelust programma stonden. Alleen in onze aflevering was in plaats van een brancard, zelfs een pleister nog overbodig.
3 March 2007 at 23:17
Hallo Iloon,
Wat schrikken en wat blij dat het zo goed is afgelopen. Een dikke knuffel voor je engeltje.
Groetjes, Thea
4 March 2007 at 09:35
Pffff, volgens mij waren ‘t wel drie engeltjes die met jullie meereden…..
Blij dat je weer heelhuids thuis bent!!!!
Knuf van je pa
4 March 2007 at 14:30
Hoe kan er nou een engel op de schouder van de duivel zitten?!!!
6 March 2007 at 18:46
ppffff.. dan zit je hart ook inderdaad in je keel..gadver.heb het ook eens meegemaakt ja.. bah bah..
15 March 2007 at 09:44
zulke dingen zijn nooit fijn, heb het ook meegemaakt
31 March 2007 at 16:06
Damn dan schrik je je echt helemaal kapot
18 April 2007 at 10:51
tis very stil
26 April 2007 at 17:39
Moet jij nodig zeggen
20 May 2007 at 20:28
Al weer een tijdje geleden dat we deze er’aan’varing hebben be- en overleefd!!!
Geluk bestaat dus echt!!!!
Je hebt prima verwoord wat je meemaakt bij een aanrijding, waarbij je op dat moment denkt… ‘dit kan ik nooit navertellen!’ Fijn dat je het zo breed kunt navertellen! En ondanks de schrik van ons leven hebben we genoten van onze vakantie! Fijn dat je daar ook deelgenoot van was!
liefs, Alie
24 July 2007 at 08:00
tis nog steeds stil ……….vanaf maart al niks meer iloontje…….kom op pers er eens een flinke update uit.
10 September 2007 at 13:14
tisssssss stil aan de overkant!
28 August 2009 at 14:45
Nou, behoorlijk stil zelfs. Weet je zeker dat je het ongeluk overleefd hebt?