Ik heb helemaal niks tegen Albert Verlinde. Wat mij betreft helpt hij zoveel roddels de wereld in als hij wil, maar wat hij laatst op tv uit sprak, schoot me helemaal in het verkeerde keelgat. Het ging over het 35e circusfestival van Monte Carlo (inmiddels op tv geweest). Met acrobaten, clowns en tijgers. En over dierenactivisten die misschien aanwezig zouden kunnen zijn. Terloops zei hij ook nog even dat het nergens voor nodig is, want “de dieren worden hartstikke goed verzorgd”.

Wat? Wat zeg je?? Ongelofelijk, hoe kan iemand zo kortzichtig denken…

Stel, ik geloof er natuurlijk geen barst van, maar stel, ik ga van het goede in de mens uit en de dieren worden inderdaad hartstikke goed verzorgd. Ze krijgen de juiste voeding, trucjes worden met alle geduld en liefde aangeleerd en er wordt ze tussen de shows door zoveel mogelijk vrijheid gegund.

Stel.

Ben ik nou de enige die het verschil ziet tussen wilde dieren als tijgers en olifanten, en volledige gedomesticeerde dieren zoals honden en katten? Dieren die na eeuwen van selectieve voortplanting, genetisch volledig zijn afgestemd op het samenleven met de mens? Minoes en pluto zijn eigenlijk onze eigen creaties. Zonder ons hadden ze in hun huidige hoedanigheid nooit bestaan.

Dit geldt niet voor dieren als olifanten en tijgers. Ook al worden ze in gevangenschap geboren, ze hebben nog altijd vanuit hun genen de drang om hun soorteigen gedrag te vertonen. Zo zijn olifanten groepsdieren en het zit in hun bloed om dagelijks vele kilometers te lopen. Dat kan niet als ze 15 uur per dag met voor- en achterpoten vastgeketend in een tent staan. Soms zelfs nog zonder soortgenoten ook.. Waardoor ze uiteindelijk gestoord en apathisch gedrag gaan vertonen. Of een giraffe, die met zijn lange nek urenlang liggend getransporteerd wordt, terwijl zijn lichaam eigenlijk nog geen half uurtje de liggende positie kan verdragen (circus Belly Wien). En tijgers die met hun jachtinstinct nergens heen kunnen. Zelfs in onze volledig gedomesticeerde huiskat zit het jachtinstinct nog diep verankerd.

Mijn punt is dat, hoe goed er ook voor circusdieren gezorgd wordt, je kunt het dier nooit bieden wat hij nodig heeft. En waar hij recht op heeft. Hoe goed je hem ook te eten geeft en hoe lief je ook voor hem bent. Een ‘goede behandeling’ (waar ik nogmaals op z’n zachtst gezegd sterk over twijfel in het circus) betekent nog lang niet dat een dier het dan ook goed heeft. Het kan en mag nooit een argument zijn om circusdieren dan maar goed te keuren. Nooit. Meneer Verlinde, hoe kun je zo kortzichtig zijn?

Stop een baby in een kooitje. Geef hem genoeg te eten, drinken, aangename temperatuur, lekker zacht bedje en laat hem bij tijd en wijle even naar buiten om bovenop zijn hoofd te gaan staan. Hoezo mishandeling? Hij krijgt toch alles wat hij nodig heeft?

Ik weet inmiddels wat van circussen af, want ik heb mij er tijdens mijn studie flink in verdiept. Naast veel tegenstanders van het gebruik van dieren in circussen, heb ik ook heb veel circuseigenaren en dompteurs gesproken. Waarvan 99% mijn kritische vragen weglachte of bagatelliseerde, in plaats van met wezenlijke argumenten te komen. En ik ben geeneens zo scherp van tong, kun je nagaan. Dat zegt voor mij meer dan genoeg. Je voelt aan alles dat ze dondersgoed weten dat dierenwelzijn op z´n zachtst gezegd niet bovenaan hun prioriteitenlijstje staat. En ik was natuurlijk ook een behoorlijk dommig en naïef overkomend journalistiekstudentje, die ze wel met wat slappe argumenten met een kluitje in het riet in konden sturen. Dachten ze.

Enige argumenten die ik kreeg, was dat “de dieren heus wel goed verzorgd worden, goed te eten krijgen, de transporten echt niet zo lang duren en ze het zelf ook best leuk vinden” en daarmee vervalt menig circusmedewerker weer in het kortzichtige denkbeeld van meneer Verlinde.

Ben ik nou echt helderziend als ik de angst en de afgedwongen onderdanigheid in de ogen van die doodongelukkige circusleeuwen zie? Of is de rest van de wereld gewoon blind?

Ben ik dan de enige die doorheeft dat de dieren er natúúrlijk best tevreden uit zien, als je ze naast een circustent op een grasveld ziet liggen? Ze hebben waarschijnlijk net een urenlange, angstige tocht in een te krappe behuizing achter in een vrachtauto achter de rug. Of ze hebben gedwongen trainingen doorstaan. Elke vierkante meter vrijheid is goud waard. Natúúrlijk ogen ze op zo’n moment ‘best tevreden’.

Ben ik dan de enige die walgt van het beeld dat we onze kinderen meegeven? Wat leren ze van een aap op een fiets? Dat dieren er zijn om ons te vermaken? Of een dompteur die met een zweepje vijf sterke en gevaarlijke tijgers in bedwang kan houden? Wat leren we onze kinderen hier mee? Dat wij mensen zo machtig zijn dat we zelfs een gevaarlijke tijger de baas kunnen blijven? Want dat is het toch in het circus? Een spelletje van machtsvertoon? Waar is dan die zogenaamde ‘mooie samenwerking tussen mens en dier?’, dat vaak als argument wordt gebruikt? Ik zie het niet? Of heb ik last van een blinde vlek?

Neem ze dan alsjeblieft 10x liever mee naar de dierentuin, waar ik overigens ook geen fan van ben, maar waar men (over het algemeen) nog hun best doet om de dieren op een zo’n natuurlijk mogelijke manier te laten leven. Dat lijkt me educatief gezien een stuk meer verantwoord.

Nog niet overtuigd meneer Verlinde? Oke, dan doe ik een beroep op je logica. Want ben ik dan de enige die doorheeft dat een duizenden kilo’s wegende olifant, of een tijger die ons met zijn sterke kaken binnen enkele seconden uit zou kunnen schakelen, vrijwillig en zonder enige vorm van dwang, geestelijk afbreken en ernstig inboeten op levenskwaliteit, de meest onnatuurlijke kunstjes voor ons uit zou voeren?

Nee, ik ben gelukkig al lang niet meer de enige. Maar het zal helaas nog wel even duren voordat een meerderheid van de mensen mijn denkbeeld deelt en de overhand heeft. Tot die tijd moet Albert Verlinde het maar houden bij het oordelen over mensen, in plaats van over dieren waarvan hij nog niet 1% van hun leefwereld begrijpt.

Belgixeb. Snelweg. Een inhaalmanoeuvre met net iets te weinig gas. De voorkant van de vrachtwagen kwam veel te snel op onze achterkant af en, bamx85..

De onvermijdelijk klap was een feit.

Toen begon een wilde achtbaanrit waarvan we niet wisten welke kant het op zou gaan en waar we geen invloed op uit konden oefenen. x93Remmen!!!x94 werd er geschreeuwd. Ik zei niets en zat doodstil achterin mijn adem in te houden. Met rotvaart kwamen we op de andere weghelft terecht. In een flits zag ik allemaal vrachtwagens en autox92s op ons afkomen. Hier dacht ik dat de rit tot aan abrupt einde zou komen maarx85. met een flinke ruk aan het stuur kwamen we tegen de vangrail tot stilstand.

Beduusd en een paar seconden voor ons uit starend, bleven we in de rokende auto zitten. Toen we eenmaal buiten in de berm stonden, was binnen drie minuten brandweer/ambulance en politie gearriveerd. Met een lichte brok in mijn keel zag ik in mijn ooghoek hoe de auto weggesleept werd. Het leek wel of we in het decor van een sensatiebelust programma stonden. Alleen in onze aflevering was in plaats van een brancard, zelfs een pleister nog overbodig.

Gisteravond zaten we bij de voorstelling van Guido Weijers (je weet wel, ietwat schele cabaretier). Wat hadden we geluk, we stonden op de reservelijst en werden een week daarvoor nog gebeld dat we kaartjes konden krijgen voor rij vier. Ook nog eens een mooie plek, dubbelgeluk!

Dit was de eerste keer dat ik naar een cabaretvoorstelling ging. Ik heb echt een geweldig leuke avond gehad, bijna twee uur lang aan xe9xe9n stuk door gelachen. Zelfspot, improvisaties. Kleine moraal zat ook nog in zijn show: Geluk is gratis en komt onverwacht.

Wat ik alleen niet had verwacht, was dat Guido zoveel interactie met het publiek zou hebben. Gelijk al in het begin werden er allemaal vragen op ons afgevuurd waarna we onze vingers konden opsteken als het op ons van toepassing was. Wijselijk stak ik mijn vinger zo laag mogelijk op, om zo min mogelijk op te vallen en zo dus de kans op eruit gepikt te worden tot een minimum te beperken. Allemaal heel leuk en aardig die gesprekken, maar als mij iets word gevraagd weet ik zeker dat A. Er helemaal niet uitkomt of B: Ik in the heat of the moment iets heel erg doms ga zeggen. Gelukkig ging het de hele avond goed, ik zat lekker relaxt op mijn stoeltje te lachen om Guido en al de andere mensen in het publiek. Het publiek was overigens ontzettend gezellig en kwam soms met de scherpste opmerkingen, maar je hebt dan natuurlijk ook gelijk een heleboel mensen bij elkaar met ongeveer dezelfde soort humor.

Een beetje aan het einde van de show werd er een x93bingox94 gespeeld. We hadden allemaal een flyer met een nummer erop onder onze stoel liggen. Als we x93bingox94 hadden moesten we opstaan en x93Ik heb geluk vandaag!x94 roepen. Stel dat mij dat zou overkomen, dacht ik. Dan moet ik uit mijn comfortabele stoel en zijn opeens alle ogen op mij gericht, ik zou er niet aan moeten denken. In mijn hoofd stelde ik mijzelf gerust met de gedachte dat de kans dat dat zou gebeuren wel vrij klein is, met een paar honderd man in de zaal.

Nadat het eerste nummer bekend was geworden slaakte ik toch een zucht van verlichting.  Het was een meneer aan de andere kant (die overigens al gauw te horen kreeg dat het een test was en dat we daarna pas echt gingen beginnen).

Nog een getal verscheen op het grote scherm. Plotseling bonsde mijn hart in mijn keel. De getallenreeks op het scherm kwam overeen met die van mij, op het laatste getal na, dat een 8 moest zijn en bij mij stond er een 9. Wat een minimaal verschil! Maar geen bingo is geen bingo. Toen bleef het stil in de zaalx85 heel stil. Zo stil dat ik maar bleef checken of ik wel goed gekeken had maar steeds weer werd het bevestigt, ik had geen bingo, het laatste getal klopte niet. Nxe9t geen bingo. Nog steeds bleef het stil in de zaal, niemand die opstond en riep dat hij/zij geluk had. Totdatx85 iemand de slimme opmerking maakte dat de stoel naast mij, die leeg was, misschien wel bingo zou kunnen hebben. Dom, dat had ik mijzelf nog helemaal niet bedacht (of stiekem onbewust bewust wel?). x93Dan moet iemand maar even kijken!x94 opperde Guido. 

En toen, kon er niet meer onder uit. Aan de andere kant van de stoel zat niemand meer. Ik moxe9st wel. Ik keek op de flyer en inderdaad het was bingo, ook het laatste getal klopte.

Guido keek mij met zijn grote ogen en grijns aan, en knikte met zijn hoofd waarmee hij wilde zeggen x93toe dan, roep het dan!x94. Ik voelde dat alle spotlights op mij gericht waren, er was geen weg meer terug, mijn o zo gevreesde moment was waarheid geworden. Ik stond op en riep x93Ik heb geluk vandaag!x94, terwijl ik honderden ogen in mijn rug voelde prikken. Voor ik het wist was het moment weer voorbij. Guido kwam naar mij toe en overhandigde mij persoonlijk zijn DVD.

Nu achteraf, kijk ik er met heel veel plezier op terug, en ben ik juist heel blij gewonnen te hebben. Het stelde eigenlijk niets voor. Maar hoxe9 is het mogelijk dat precies xedk die bingo moest winnen. Stel nou dat er geen annuleringen waren geweest, of dat wij net te ver op de reservelijst hadden gestaan, dan hadden we niet eens kaartjes gekregen voor de voorstelling. Dat wij die wel kregen was al geluk opzich. En voor hetzelfde geldt was die lege stoel wel gevuld. Maar nee, die mensen zijn niet komen opdagen. En dan kom ik ook nog precies naast dxede stoel te zitten. Guido heeft gelijk: Geluk is gratis en komt onverwacht.

Een paar maanden geleden kregen we nieuwe buren. Een alleenstaande vrouw met twee kinderen, xe9n twee katten. Een zwarte bonte en een tengere rode, stond er op het kaartje waarin ze zichzelf voorstelden.

Mensen die nu meteen denken aan de uitwerpselen die ze zullen achterlaten in onze tuin, zouden eens wat verder moeten kijken. Katten zijn mysterieus, onopvallend. Ik vind het een van de meest intrigerende dieren.

Het zijn dieren die waarschijnlijk al duizenden jaren geleden gedomesticeerd zijn, maar waar je nog heel duidelijk aan kunt zien waar ze van afstammen. De manier waarop ze laag bij de grond sluipen, hun prooi steeds dichterbij benaderend. Geen gnoe of zebra… maar een blaadje dat wordt meegevoerd door de wind. Hoe ze hun nagels scherpen aan de boom, hoe ze heerlijk relaxt in de zon kunnen liggen. Hun oren altijd waakzaam en alert blijvend, en nog het allermooiste, de blik in hun ogen. Altijd een blik op oneindig. Diepe doordringende ogen, als een tijger die heel in de verte een zebra ziet lopen.

Onze tamme huiskatten zijn de tijgers die je ziet op Animal Planet, maar dan in het miniatuur. En je komt ze zomaar tegen op de hoek van de straat.

Zo signaleerde ik ook het tengere rode exemplaar van de nieuwe buren. Deze miniatuurtijger was dermate tam dat ik hem meteen wist aan te halen. Misschien is tam wel een understatement, deze rode kat is zeer aanhalig. En aangezien ik dol ben op katten, komt hij nu bijna elke dag wel even langs. Meestal springt hij gelijk op mijn schoot en begint hij luid te spinnen (en ja helaas, van een beetje kwijlen is hij ook niet vies). Ik aai hem en hij geeft mij kopjes. Heerlijk ligt hij met dichtgeknepen ogen op mijn schoot te rollen. Als ik even stop met aaien kijkt hij me met zijn diepe doordringende ogen aanx85.. en dan likt hij heel zachtaardig mijn neus, alsof hij me wil aanmoedigen om verder te aaien.

Als ik eenmaal afscheid heb genomen van de rode kat, en uit mijn raam naar buiten kijken, zie ik hem nog net met een paar stoere tijgersprongen in de donkere bosjes verdwijnen…….. Wrrrauww!!

                                       ….ik heb me even verstopt…

Het was vrijdagmiddag, ik was vrij en het was stralend weer. Alle reden dus om goedgemutst door de stad te lopen, opzoek naar een verjaardagscadeautje voor een vriendin.
In de beruchte Diezerstraat werd ik weer eens staande gehouden door een irritante verkoper. Mag ik u wat vragen? Nee dank u wel, succes hxe8! Oke, fijne dag verder!
Daar kwam ik gemakkelijk vanaf. Even goedgemutst als daarvoor liep ik weer verder, om binnen een half uur het gewenste cadeautje gevonden te hebben.
Toen ik vervolgens in tegengestelde richting door de Diezerstraat liep, stuitte ik weer op precies dezelfde verkoper. Blijkbaar had hij niet door dat hij me allang aangesproken had, want hij probeerde het gewoon nog een keer.

Irritante verkoper: "Hallo mevrouw, heeft u wel eens gehoord van ons, bladiebla."
Ik: "Nee nog nooit van gehoord, wat is dat dan?
Irritante verkoper: "Wij geven hele leuke spulletjes weg aan vrolijke mensen!"
Ik: "Ik heb vandaag m’n dag niet".
Irritante verkoper: "O…… oke…….. tot ziens."

Ha!

1 – 0…

….. ik ben Bert, en ik ben bijna vijf weken oud. Vandaag was een spannende dag voor mij, want het was tijd om mijn veilige nestje te verlaten. Weg van mijn broertjes en zusjes en in een kartonnen doos ging ik! Na een korte reis kon ik dan lekker mijn eigen woning gaan ontdekken. Ik heb alle hoekjes bekeken en ook heerlijk gegraven, daarna ben ik moe maar voldaan in slaap gevallen…

Al pas ik nu misschien nog drie keer in mijn eigen voerbak, ik zal vast gauw groter gaan groeien!

Anderhalve week later…..

Een tijdje terug gebeurde er iets wat me aan het denken heeft gezet. Ellen en ik liepen door de Diezerstraat en werden – hoe kan het ook anders – weer eens aangesproken. Dit keer geen irritante verkoper maar een Jehova-achtige. De vrouw vroeg ons of ze wat vragen mocht (huh?), en op de een of andere manier kwamen we er dit keer niet met een simpele "nee, sorry" vanaf. Ze kwam zo vriendelijk over, en of het nou uit pure beleefdheid was weet ik niet, maar ik kon haar gewoon niet zomaar voorbij lopen. Dat voelde niet goed. Ik bleef stug staan en ook Ellen kwam er weer bij. Met haar eerste vraag of we wel eens naar de kerk gingen, wist ik gelijk wat voor vlees we in de kuip hadden. Ze vertelde dat ze nooit wat met het geloof had gedaan, tot voorkort, en dat haar leven nu veel beter is. Ze verteld over Jezus die voor ons aan het kruis is gestorven, en dat wij Jezus ook moeten gaan accepteren in ons leven, en Gods vergeving moeten aanvaarden.

"Maar mevrouw, ik geloof helemaal niet in Jezus…"

- "Ja, maar Jezus die wil dat…"

"Maar mevrouw, ik geloof xe9cht niet in Jezus…’

- "Ja, maar Jezus die…"

En zo praatten we een tijdje langs elkaar heen. De vrouw was al een straatje verder in haar verhaal dan hij wat mij betreft lang was. Mijn nuchtere kijk op het leven schijnt ze niet te begrijpen. Want ik geloof niet dat de wereld is geschapen door God. Eigenlijk geloof ik niet in al het bovennatuurlijke, als rexefncarnatie en dat er leven is na de dood. Ook al zou ik soms wel willen dat ik daar in kon geloven. Ook dat laatste werd namelijk aangekaart door de vrouw. Is het leven dan niet zinloos als er niks meer komt na de dood? Een abrupt einde? Ja, misschien heeft ze wel gelijk. Waarschijnlijk is het voor haar een geruststellende gedachte dat het na de dood niet afgelopen is. Dat je dan naar de hemel mag gaan waar alles goed en fijn is (is de wereld waarin wij nu leven dan slecht?). Ook het idee dat er een God is die van je houdt, die je steunt en waar je atijd terecht kunt zal voor de vrouw een fijne gedachte zijn. Soms vind ik het dan ook jammer dat ik zo nuchter ben, maar dat is hoe ik ben. Mij zal ze waarschijnlijk nooit tot bekering kunnen brengen. Wxe9l geloof ik in de krachtige werking van de dingen waar jij in gelooft. Deze vrouw is overtuigd van het bestaan van God. Dat is voor haar de waarheid, en het helpt haar door het leven. Dat vind ik fijn voor haar. Aangezien ik niet kan geloven in een God, denk ik dat daarom het beste voor mij is, om te geloven in mijzelf.   

Mijn laatste jaar als tiener is ingegaan. Het lijkt wel of het elk jaar erger word, het ouder worden. Met het ouder worden bedoel ik eigenlijk meer, het volwassen worden. Ik moet me toch echt gaan realiseren dat ik geen zestien meer ben, ook al voel ik me nog altijd zo. Volgend jaar zit ik zelfs al in de x93tigx94, dat klinkt wel eng. Net als die twee kindjes laatst op straat die mij x93mevrouwx94 noemden. Ze deden mij weer even pijnlijk herinneren aan het feit dat ik niet meer een van hun ben.

Ook school is nu toch echt definitief afgelopen. De boeken zijn ingeleverd en de diploma-uitreiking is achter de rug. Ik vond het een geslaagde avond, niet te langdradig, gewoon leuk. De leraren zongen een groot lied waarin ze over elke leerling een paar regels zongen. Tegelijkertijd werd dan een foto van jou uit de brugklas erbij gehaald. Daar stond ik dan als 13-jarige met mijn enorm dikke uilenbril, wat een vernedering! Ik hoef die foto heus niet weg te gooien of te verbranden hoor, maar hem op een enorm scherm projecteren voor 200 mensen is natuurlijk ook weer het andere uiterste. Maargoed, nu heb ik het diploma dan echt in handen. Als afscheidscadeau kregen we een DVD met allemaal beelden van leerlingen en leraren, en dat natuurlijk allemaal gefilmd in en rond school. Een mooie herinnering, aan toch wel een leuke tijd op deze school, al was het maar 2 jaar. Ik begon het net een beetje leuk te vinden om naar school te gaan, en nu het is alweer afgelopen, toch jammer.

Nu geniet ik van mijn vakantie, het mooie weer en vooral de rust. Niets moxe9t. Alleen x91s avonds werk ik als schoonmaakmiep op het stadskantoor, vakantiewerk. Ik weet nog goed twee jaar geleden, toen deed ik hetzelfde werk, maar dan in een ziekenhuis. Elke ochtend weer een verassing welke afdeling je moest doen. Veel te lang met de lift heen en weer, opzoek naar die juiste afdeling. Aan het x93alarmtouwtjex94 trekken met de veronderstelling dat x91t het licht zal doen branden. Iemand die vlakvoor dat jij wilt gaan schoonmaken nog even snel de douche in glipt, bejaarden die x93zusterrrr, ik moet plassen!x94 naar je roepen. Gillende vrouwen met persweexebn kunnen horen op de gang en het bloed van de grond af mogen boenen. Kamers waarin je opeens niet in mag omdat er iemand aan het doodgaan is en dokters die je in de weg loopt met je enorme schoonmaakkar.

Nee, dan is het stadskantoor nu stukken minder turbulent. Koffiekringen weg boenen, prullenbakjes legen, stofzuigen. Elke dag doe ik dezelfde afdeling samen met nog een meisje, puur routinewerk. Hooguit een overwerker die je even gedag zegt, of een verlengsnoer dat in de knoop zit. Saaiheid ten top! Heerlijk.

Tringgg….. de bel. Twee meisjes van amper vijf jaar staan voor de deur. Ze staren me ietwat verlegen lachend aan. Ik kijk vragend terug, maar de eerste paar seconden blijft het alleen bij het staren. Totdat het ene meisje het andere meisje zachtjes een duwtje geeft en fluistert: x93Geef dan!x94 Vervolgens krijg ik een opgevouwen A-4tje in mijn handen gedrukt die ik gelijk openvouw. x93We hebben een tekening voor jou gemaaktx94. Ik vouw het open en inderdaad, een prachtige tekening. x93Is dat voor mij? Wat mooi zeg! Dankjewelx94. Waarschijnlijk hebben ze de helft niet gehoord want ze huppelden gelijk weer vrolijk weg…